“If you want cars to run at 50 miles per gallon, fine, you can retool your car a little bit. But if I tell you it has to run on a gallon of gas for 500 miles, you have to start over.”
Inspirerende video over Moonshot Thinking, hoe we de wereld kunnen veranderen.
Bron: Flickr
Goed. Ik ben eruit. De komende twee weken dat de smartphone in de bureaula en ruil ik hem in voor de goedkoopste telefoon die ik op bol.com kon vinden. De Nokia 100. Ik kan er mee bellen en sms’en, er kunnen 500 contacten in en er staan wat toffe games op.
Een Sociaal Experiment
Ik heb inmidels bijna 3 jaar een smartphone. Zo een met honderd miljoen apps, videobellen, email, internet onderweg en kaarten als je de weg niet meer weet. Dat dus straks twee weken niet meer. Naast al die mooie functies is die telefoon een verlengstuk geworden van mijn dagelijkse bezigheden. Ik ben er altijd mee bezig en doe er van alles mee. Dat brengt afleiding met zich mee en de komende twee weken wil ik kijken of dat ook echt zo is.
Daarnaast is het een sociaal experiment. Met mijn huidige telefoon kost het amper iets om contact op te nemen met iemand. De vraag is dan, wat nu als het wel moeite kost om mij te bereiken? Nemen mensen dan nog steeds snel contact op, en wie blijven er over?
Dus, ik ben benieuwd of ik verdwaald ga raken, de trein ga missen, niemand meer ga spreken of in een zwart gat val. Vanaf maandag raad ik je dus aan om me te sms’en of te bellen. Even geen Whatsapp of facebook messenger. Lekker ouderwets. Voor nu heb ik er vooral zin in. Want wat is er nu leuker dan iets nieuws uitproberen?
Maandagochtend. Vier weken geleden. Een nieuwe periode was aangebroken en de collegezaal was afgeladen vol. Allemaal studenten die met hun goede voornemens naar college gingen. Er stonden 2 vakken op het programa: Statistiek en HRM. Deze ochtend was achteraf legendarisch en triest tegelijk. Legendarisch vanwege een briljant college en triest vanwege een bar slechte college. De ochtend in zijn geheel was exemplarisch voor anderhalf jaar universiteit. Continue reading
Bron: Flickr
De longread, mijn favoriete type artikel op het web. Heerlijk je een half uur verdiepen in een fascinerend onderwerp. Of het nu de nerds zijn die de campagne-software van Obama schreven of hoe een mormoon de campagne van Romney van dichtbij meemaakte; stuk voor stuk zijn het pareltjes.
En eigenlijk zijn de artikelen te mooi om ze in Pocket te laten zitten en niet op te slaan of te delen. Daarom deze blogpost. Een verzameling van mijn favoriete longreads.
Almost every major retailer, from grocery chains to investment banks to the U.S. Postal Service, has a “predictive analytics” department devoted to understanding not just consumers’ shopping habits but also their personal habits, so as to more efficiently market to them. – New York Times: How companies learn your secrets
Misschien is deze longread wel mijn favoriet. Het is een exemplarisch voorbeeld hoe data cruciaal geworden is binnen bedrijven. Sinds ik dit gelezen heb fascineert het me hoe machtig bedrijven eigenlijk zijn, dankzij de data van hun klanten. Daarnaast maakt het je bewust van het feit wat er mogelijk is met data. Als jij een vrouw bent en toevallig een potje extra zout koopt zou dit zomaar kunnen betekenen dat je zwanger bent, terwijl je dit zelf nog niet weet.
Part of what I’m learning in being out here—and this probably sounds like way too serious for me—is how to be a businessman- Mark Zuckerberg, 2005 (The Crimsom: Business Casual)
Een heel oud, maar niet minder mooie, longread over Mark Zuckerberg. The Crimsom geeft heel mooi weer hoe het is om een succesvol bedrijf op te starten terwijl je jong bent en geeft een mooi inkijkje in de wereld van Zuckerberg en zijn mede-oprichters.
Diaspora aimed to convince consumers otherwise. The founders envisioned a site that would function like a social network but would give users ownership of their data, taking exploitation out of the equation. – Businessweek: On Diaspora’s Social Network
Nog een profiel van een sociaal netwerk. Dit keer Diaspora. Het project wat een open-source Facebook wil bouwen. Een fascinerend verhaal over een groep ambitieuze jongens die hun droom naleven maar tijdens het bouwen van die droom een hele hoop tegenslagen tegenkomen. Een daarvan is het overlijden van een van de oprichters, wat een grote wissel op de anderen trok.
Deze 3 longreads zijn mijn favoriete van de afgelopen tijd. Sla ze op en lees ze zelf eens, en misschien ga ik deze post nog wel een keer updaten met nieuwe longreads.
Begin vorige week kondigde Wunderlist op haar blog aan dat er een nieuwe versie van Wunderlist beschikbaar gaat komen. Wunderlist 2 zou een compleet redesign hebben gekregen en op het gebied van synchronisatie zouden er flinke stappen genomen zijn. Ik heb de verschillende apps de afgelopen weken getest en deze review is het resultaat. Continue reading
Wunderlist is al sinds jaar en dag een favoriete to-do app en zojuist hebben ze op hun blog Wunderlist 2 aangekondigd. Wunderlist 2 is geheel vernieuwde app die voortbouwt op haar succesvolle voorganger. Nog voor de kerst komt wunderlist 2 beschikbaar op een sloot aan verschillende platforms. iPhone, Mac, Web, Android en Windows zijn allemaal vernieuwd en komen snel beschikbaar. Wunderlist 2 zal retina-ondersteuning hebben en naar eigen zeggen is de backend van wunderlist volledig opnieuw gebouwd zodat de app sneller en stabieler zou moeten opereren. Continue reading
Een kleine rel gisteravond en vanmiddag op Twitter. De afgelopen week was de bovengenoemde hashtag al een aantal keer voorbij gekomen in mijn timeline. Ik was wel benieuwd waarom een lichtelijk vreemde hashtag gebruikt werd bij tweets over een smartphone.
Waar begon het nu allemaal? Gisteravond stuurde Frank Meeuwsen een tweet met de hashtag waar Erwin Blom een reactie op stuurde. Frank had namelijk een gadget gekregen ter test en twitterde daarover onder de hashtag die door de PR-dienst aangegeven was (#becreativeNL). Naast frank zijn er nog tientallen anderen twitteraars die zo’n gadget kregen met dezelfde instructie. Toen ik die avond in de trein zat terug naar huis stuurde ik de volgende tweet als reactie op die discussie:
@frankmeeuwsen @erwblo hè, even zonder gekheid hea: waarom zou je zo’n tablet aannemen als je verplicht ander die hashtag moet Twitteren?
— Klaas Kooistra (@krkooistra) oktober 27, 2012
Vanaf dat moment ontspon zich een grote discussie (zie branch voor volledig overzicht) tussen onder andere @gonny, @koenvanh en eerder genoemd al @erwblo en @frankmeeuwsen. Er werd een hele hoop gezegd maar uiteindelijk was de centrale vraag: “Kan je als journalist/blogger een product aannemen wat je mag houden en niet je geloofwaardigheid/integriteit verliezen?”
Persoonlijk zat ik in het kamp dat vond dat je dat niet moet doen. Tweets over andere producten neem ik minder serieus als je op een persoonlijk twitter-account uitgebreid gaat praten over een product wat verkregen is van een PR-afdeling. Daarbij moet gezegd worden dat de personen in kwestie naar eigen zeggen er open en eerlijk over mochten praten.
Het wel of niet accepteren van deze producten is in eerste instantie niet de belangrijkste takeaway. Veel belangrijker is de trend dat personal branding en deze “influencers” gezocht worden door PR-afdelingen om hun producten te “testen”. Hoe ga je daarmee om als je veel volgers hebt op Twitter en hoe reageer je hierop als je ziet dat zo iemand een product ter test heeft? Schaadt dit de geloofwaardigheid van die persoon of kan je hier doorheen kijken? En aan de andere kant: hoe ga je als “influencer” om met een PR-afdeling die je benadert voor zo’n soort test? Neem je het aan? En zo ja, hoe communiceer je het? Ben je er open over of noem je het helemaal niet dat je hem gekregen hebt?
Ik zou nooit een product “ter test en daarna heb” aannemen om daarover te Twitteren op mijn eigen account. Ik weet dat anderen daar anders over denken, en ben wel benieuwd naar het hoe en waarom. Reacties hoor ik graag op twitter of op de gemaakte branch.
Update 20:38: Iets meer uitleg gegeven over de hashtag en heisa er omheen.
Zojuist is er een nieuwe startup uit alpha gekomen en in een publieke beta. De dienst, die wel wat weg heeft van oDesk, mikt echter op een andere doelgroep. Afgelopen week sprak ik via de mail met Luca Hammer, co-founder van workio, en samen met mijn eigen test in Workio de afgelopen weken hier een introductie tot de wondere wereld van het kenniswerken met work.io.
We want to build a platform where highly skilled people can get work done all around the world.
Workio zou je kunnen scharen in het rijtje van Odesk en andere websites voor online freelance werk. Workio legt de nadruk alleen op een andere groep mensen. Dit is de groep die prima aan de slag zou kunnen binnen een bedrijf en een hele berg kennis meeneent. De universitair geschoolde met kennis van zijn markt. Die groep probeert workio aan te spreken. In een gecontroleerde omgeving geeft workio iedereen zeer specialistische taken die je kan uitvoeren. Denk aan een marktverkenning, het opstellen van een lijst met kenners over een bepaald onderwerp of het checken van een financieel jaarverslag.
Workio is opgericht door Bruno Haid. In 2005 gestart met het oprichten van System One ligt zijn expertise op het gebied van semantic web en het managen van informatie. Samen met Luca Hammer, die nu de communicatie doet. Samen met een Ycombinator S08 alumni zijn ze begonnen met het bouwen van work.io. Buiten de oprichters zijn er nog 5 anderen werkzaam binnen work.io. Dit team is de afgelopen twee jaar bezig geweest om work.io te bouwen.
Een grote vraag die ik me tijdens het testen stelde was: “Hoe kan work.io zich onderscheiden van iets als oDesk of andere freelance-sites?” Naar eigen zeggen zijn er een aantal zaken die work.io anders maken dan oDesk. Zo zal je nooit alle opdrachten te zien krijgen. Dit komt ook door een compleet andere insteek. Op basis van je profiel, wat je samenstelt door Linkedin, Facebook of Twitter te koppelen, krijgt work.io een beeld van wat je kan en zo worden opdrachten aan je gekoppeld waar je direct mee aan de slag kan. Er wordt niet geboden en er wordt niet gevochten voor de opdrachten. Naast de aangeboden opdrachten kan je ook kant-en-klare producten op je profiel aanbieden die klanten direct bij je af kunnen nemen met een druk op de knop. Met deze aanpak wil work.io een platform ontwikkelen waar je direct aan de slag kan en niet eerst moet vechten voor je opdracht. Jij wilt doen waar je goed in bent en de klant wil resultaat; alles wat daartussen zit zorgt work.io voor.
Our goal stayed the same. To create the best place to get stuff done. Distributing tasks to the right people in a liquid way. – Luca Hammer
Op deze basis is work.io gebouwd en vanaf vandaag kan je zelf het platform gaan gebruiken. Met de lancering van de beta is het platform officieel van start en zal de komende tijd uitwijzen of work.io haar visie waar kan maken. Een belangrijk onderdeel hierin zal het aantal opdrachten zijn. In eerste instantie zal work.io langzaam starten en als de tijd verstrijkt kijken of grote partnerships nodig zijn bij de groei van het platform.
Briljante thread op quora, moet elke keer lachen.
De telefoon gaat: “Hello I’m [random engelse naam] from PC solution. Am I speaking with the head of this household?” Zo begint een gesprek van 2 uur wat uiteindelijk zal leiden tot een oplichting. Vandaag sprak ik iemand die hierdoor getroffen is en er in trapte. Wat stom, zou je zeggen, en dat is het ook. Een uitgebreide kijk op de geraffineerde strategieën die “bedrijven” als PC solution.
Het gesprek waar ik over gehoord heb duurde ongeveer 2,5 uur en bevatte een aantal ingrediënten die ervoor zorgde dat iemand die computerleek is er in meegaat:
Terug naar het telefoongesprek. De Indiër met een dik Engels accent vertelt dat hij belt namens Microsoft of een PC-maker. Hij claimt dat je computer een gevaarlijk Trojan Horse heeft en dat dit erg gevaarlijk is. Hij claimt dat hij dit voor je kan oplossen. Deze claim komt meestal nadat je al wat langer met hem gepraat heeft en hij aan de antwoorden heeft uitgevonden of je een potentieel slachtoffer bent. Op dit moment komt AMMY in het spel. De Indiër vraagt je om naar je computer te gaan en op google AMMYY in te toetsen en het te installeren. Je moet bij installatie je zogenaamde ID en IP-adres geven waarmee de Indiër naar je computer kan verbinden.
Hoe overtuigt hij je nu dat je een virus hebt? Heel simpel, de Indiër zoekt bestanden op je computer op die niet te openen zijn met programma’s en dus voor allerlei foutmeldingen zorgen. De verklaring die hij hiervoor geeft is het Trojan Horse wat op je computer zou staan. Je computer zou er trager door worden en dat komt door het virus. In werkelijkheid is je computer trager geworden omdat iemand met een Remote Desktop Tool je computer bestuurt, maar dat weten de meeste mensen niet.
De oplossing volgens meneer de Indiër? Een abonnement nemen bij PC Solution zodat ze je virus verwijderen. Je kan dit doen voor 3, 4 of 5 jaar en de kosten lopen trapsgewijs op. Als je het geld overmaakt dan verwijderen ze zogenaamd een virus en helpen ze je de komende jaren verder.
Het is een hele vernuftige strategie die tot op het bot uitgedokterd is. De kosten die eraan verbonden zijn zijn niet te hoog dat je er lang over na moet denken en ruimschoots genoeg om een Indiër flink rijk te maken (1). En vanwege de prijs zijn ze in staat om ontzettend veel tijd voor je uit te trekken, wat weer het idee wekt dat ze niet op je geld uit zijn. Wat daarbij helpt is dat de kosten maar heel kort ter sprake komen en de leidraad van het gesprek het “virus” op de computer is.
Er is al een hoop geschreven over dit soort scans, die in Amerika nog heftiger zijn. The Verge schreef een grote feature hoe in Boiler rooms duizenden dollars van mensen afhandig wordt gemaakt in ruil voor de belofte dat ze rijk gaan worden.
1. 150 euro is omgerekend ongeveer 10000 Indiaase roepies. Het gemiddelde jaarinkomen van iemand in India is 50000 roepies(bron: Times of India). Daar kan je flink rijk mee worden dus.